Foute wontons

Het is altijd een feest om in een Chinese supermarkt rond te neuzen. Ik neem in ieder geval altijd van die gekleurde kroepoek mee. Mijn zoontje keek z'n ogen uit bij de levende krabben, kreeften en tilapia's. En bij de toonbank kwam hij trots met een kokosnoot aanzetten. Die wilde hij wel kopen.

Ik had ook wontonvelletjes meegenomen. Wontons zijn die die gevulde deegrolletjes die je in de soep terugvindt. "Ze zijn toch van meel gemaakt, dus wellicht kunnen ze ook in de oven", dacht ik. Hoort vast niet, maar ze smaken waarschijnlijk lekker. Terwijl ik mijn loempialessen van een Japanse kennis naar boven haalde, ging ik aan de slag:

voorgerecht/bijgericht

• wontonvelletjes (half pakje, niet meer bevroren)
• 1 grote zoete aardappel
• handje amandelen
• kerriepoeder
• klein lepeltje bloem

Schil de aardappel, snijd hem in stukjes en kook de aardappel beetgaar. Pureer de aardappel met een scheutje melk of water. Voeg kerrie en nootjes, zout, peper toe. Maak wat plaksel van een kleine lepel bloem met wat water roer dit tot een dun papje.

Pak een wontonvelletje. Leg een lepeltje puree op het wontonvelletje. Doe wat plaksel op de punten en vouw ze naar elkaar toe zodat je een driehoekje krijgt. Maak er nog een bochtje in.

Zet het geheel in een voorverwarmde over (180 graden) en bak ze gaar in circa 20 minuten.

Variatie: gewone aardappel, cashewnoten en verse gember met koriander.

Kastelentaart

Taart voor zoonliefs zesde verjaardag: een kastelentaart op een berg met stoere ridders en een echte eetvlag waarop zijn naam staat. Veel heel veel cake, veel groenglazuur, zure stengels als planten en echte chocokogels. Voor zijn feestje maakte ik een superzoete taart in 5 minuten:

Park Middelheim

Onderweg van een weekje vakantie in Frankrijk stopten we bij Park Middelheim in Antwerpen. Het was al weer jaren geleden dat ik hier voor het laatst was geweest. De indeling was doorelkaar gehutseld en nieuwe en oude beelden staan nu beter naast elkaar.

Er was een tentoonstelling van de Belgische kunstenaar Leo Copers. In de traditie van Rene Margritte en Marcel Broodthaerts laat hij net niet de werkelijkheid zien. Of het is net even anders dan je verwacht, zoals kokend deeltje in water of Tl in ijs. In het park staan ook zijn vuursculpturen uit begin jaren zeventig. Als deze installaties niet werken en er nier veel aan te zien, maar gelukkig worden ze op gezette tijden ontstoken!

Ik hoorde deze week het politiek getinte stuk El Cimarrón van de Duitse componist Hans Werner Henze (1926) voor het eerst. Het is een stuk voor vier musici en een spannende opera of meer een soort hoorspel. Het gaat over een oude Cubaan die ooit in zijn kinderjaren als slaaf diende. Hij werd op 103-jarige leeftijd geïnterviewd door de Cubaanse schrijver Miquel Barnet die een boek over hem schreef. De Cubaan werd zelf 107 jaar oud!
Het is een dramatisch stuk met prachtig (Duits) gesproken en gezongen tekst en met veel instrumenten, waaronder een stevige ketting. Een medebezoeker vond er niets aan; ze begreep niet dat dit muziek kon zijn. En ik antwoordde dat het toch juist prachtig is als je met alles om je heen, met gewone huis-tuin-en-keuken dingen muziek kan maken?
Een mooi detail is dat het stuk in De Regentes werd gespeeld door jonge studenten van het Koninklijk conservatorium en dat de directeur van dit theater ooit in de jaren zeventig het slagwerk voor zijn rekening nam tijdens de Nederlandse première van dit stuk.

Wereldmuziek van Nederlandse bodem

Wereldmuziek is leuk, verrassend en vooral breed. Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Daarom is er sinds vrijdag een Dutch Blending Meeting waar je met wereldmuziek van Nederlandse pluimage kennis kunt maken van jazzy, salsa tot echt Turkse Aziatische folk. Er waren concerten, workshops, maar ook een gidsje met een overzicht van de Nederlandse wereldmuziek. Handig! Je kon hoppen van de ene zaal naar de andere zaal en zo alles een beetje proeven. Heerlijke muziek van de Mozambikaan Neco Novellas.

Kaarten tante Thé III

Oma wordt 80! En dan wil ze uit! Samen met haar 24 kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Een dagje in oktober. Ze wil misschien naar de Hoge Veluwe. Ik reageer enthousiast op haar plannen. Ik heb al een jaar heimwee naar het beeldenpark van het Kroller Muller Museum. Elke keer neem ik me voor ernaar toe te gaan, maar het is net even te ver.

Uit het kistje met kaarten van Tante Thé, zaten ook twee foto's van dit prachtige beeldenpark. Foto's die zij ooit gemaakt heeft. Ik ben er regelmatig met haar geweest, een perfecte combi tussen natuur en cultuur.

(Jarenlang hield ik een kaartencorrespondentie met tante The. Als we een museum of tentoonstelling bezochten stuurden we elkaar een kaartje. Na haar dood erfde ik mijn gestuurde kaarten weer terug. Ze had ze in één grote doos bewaard. Ook ik had al haar kaarten nog.)

Kunstfort

Vandaag een bezoek gebracht aan Kunstfort bij Vijfhuizen. Een 19eeuws fort dat deel uitnam van de Stelling van Amsterdam. Het is door een team vrijwilligers nieuw leven ingeblazen en prachtig omgebouwd tot museum, restaurant, ateliers en zelfs tot hotel. Om deze kosten op te brengen hebben ze vlakbij het fort een klein woonwijkje gerealiseerd (met boomstammen als pilaren). Top!

De beeldend kunstenaar Hans van Houwelingen is vanaf 2007 bezig zijn sluipweggetje te realiseren: een paadje om het fort heen aangelegd met grafstenen. Het fort waarbij nooit één militair viel, krijgt nu een soort menselijk corriedon. De dood is nu wel zichtbaar, maar is tegelijk nooit aanwezig. Met andere bezoekers kwamen we al gauw overeen dat het een prachtig vervolg is van een opgedolven graf (Wat doen mensen dan met die grafstenen?) Hans van Houwelingen heeft nu zo'n 100 grafstenen, maar daarmee kan hij zijn sluipweggetje nog niet afmaken. Dus als je nog een grafsteen over heb, meld je dan aan bij zijn site.