Zoete aardappel

Met een zoete aardappel of bataat kun je heerlijke dingen maken. En kinderen lusten het wel. Volgens wikipedia ga je er allerlei windjes van laten, maar zelf heb ik dat nooit gemerkt. Mensen uit Indonesië of Suriname kennen die aardappel wel. Je kunt het altijd wel in een toko kopen, maar ook in een reformwinkel.

Bijgerecht/ voorafje
max 10 min.

- 1 grote of 2 kleine zoete aardappels

Schil de aardappel en snij het in dunne plakjes. Doe wat olie in een koekenpan en bak de aardappelschijfjes in circa 3-5 min bruin, keer ze om en bak de andere kant. Leg ze op een bordje en strooi er wat zout over. Direct serveren.

Steve Reich in het Atrium

Vandaag met de hele familie op naar het Atrium in Den Haag!

In de hal speelde zich een uniek concert af: in een cirkel stonden zes vleugels opgesteld met stoelen voor het publiek daarom heen. Het was een ( gratis) concert van het leuke muziekfestival Dag in de Branding. Eerst werd het stuk Six Pianos van Reich uitgevoerd, een stuk dat bijna nooit wordt uitgevoerd, want waar passen zes vleugels?

Het tweede stuk was nog bijzonderder: dertig jaar na dato werd het stuk Crazy Nigger van Julius Eastman gespeeld door vier pianisten, later aangevuld met zes musici. Met zoonlief nam ik ik tijdens dit stuk de lift en stapte bij elke verdieping uit om te horen en te kijken. Het hele atrium was van top tot teen gevuld met muziek. Boven klonk het nog mooier dan beneden!

Vula

Prachtige voorstellingen van het Wereld Muziektheaterfestival! Helaas waren overal in het land de voorstellingen niet uitverkocht. Vula is een dromige, maar ook grappige voorstelling met vrouwen uit de Fuji-eilanden. Ze verbeelden het leven met de zee en dansen, zingen en bewegen in een laag water.

Paarse knolletjes

Laatst was er wat mis gegaan met mijn wekelijkse groententas: het zal vol met bietjes. Mijn mannen komen thuis in opstand tegen bietjes: die pruimen ze niet. En in die wekelijkse verrassingstas, zaten wel heel veel bietjes. Dus was ik al vrolijk op het speelplein aan het uitdelen geweest, tot ik er achter kwam dat het niet alleen bietjes waren. De bietjes met een witte onderkant waren namelijk helemaal geen bietjes. maar rammenas, een zusje van radijs. Deze paarse knolletjes, paars van buiten, maar wit van binnen, kun je rauw eten of kort meekoken in een stoofpotje. Lekker pittig!

Bunraku

Woensdag zag ik het Japanse poppenspel Bunraku voor het eerst in het Muziektheater in Amsterdam. Door de enorme afstand tussen toneel en het balkon, plus mijn slechte ogen gingen alle details verloren en vond ik het matig. Vanmiddag zag ik dezelfde voorstelling in Den Haag, kleiner en compacter en dat was precies wat Bunraku nodig heeft. Na afloop zagen we nog hoe de spelers de poppen kunnen bewegen.

Installatie van Tobias Rehberger in het Stedelijk

Van mij mag het Stedelijk op dat leuke stukje van Amsterdam blijven. Vanaf het station loop je in 10 minuten langs het water naar het museum en op de bovenste verdieping kun je hip koffie drinken met het prachtigste uitzicht van Amsterdam! En bovendien kun je nu ook nog even binnenwippen bij de nieuwe bibliotheek van Jo Coenen Mooie kinderafdeling met grote rode berenstoelen en een boekentoren. Je schijnt er ook een leuk café te hebben met een bijna net zo mooi uitzicht als de buren, maar dat is voor de de volgende keer.

Hoe kijk ik en hoe kijk jij naar de dingen om je heen? Dat is een kernvraag in het werk van de Duitse kunstenaar Tobias Rehberger waarvan nu een grote installatie in het Stedelijk te zien is.

De installatie bestaat uit veertig beelden die hij in de periode 1994-2007 maakte. De werken variëren van modellen van boomhutten van plexiglas, tot stoelen of lampen of op zich zelfstaande beelden. Samen vormen al deze objecten weer een nieuw en prachtig geheel.
De installatie staat in een lange ruimte en de werken zijn middenin in een lange rij opgesteld. Daarvoor staan er lampen, zodat op de achtermuur een schaduwspel ontstaat die met verf en teksten geaccentueerd wordt. Een cirkel van plexiglas vormt zo op de achtermuur een zon bij de schaduw van een boom met papieren bladeren, waarvan er één op de muur weer in een vogel verandert. Een fascinerend en fotogeniek spel van licht en schaduw.

De kaarten van tante Thé I

Jarenlang hield ik een kaartencorrespondentie met tante The. Als we een museum of tentoonstelling bezochten stuurden we elkaar een kaartje. Na haar dood erfde ik mijn gestuurde kaarten weer terug. Ze had ze in één grote doos bewaard. Ook ik had al haar kaarten nog. Daarnaast kreeg ik nog een hele stapel kaarten die ze tijdens haar bezoeken voor zich zelf had gekocht. Voor onze correspondentie zoek ik nog steeds een mooie doos. Haar collectiekaarten hangt bij mij in een doosje aan de muur. In een wisseldoos.

Nu staan er twee kaarten vooraan van twee schilderijen met daarop dezelfde vrouw. Eén is geschilderd door Van Gogh, de ander door Gauguin. De stevige patrone met rossig opgestoken haar zit op een stoel met beide handen op haar schoot.
Gauguin is het makkelijkst herkenbaar. Hij maakt van vormen grote kleurvlakken met het typische okergeel en olijfgroen naast elkaar. Ook een beetje paars en rood herken ik uit andere schilderijen. Haar gezicht wordt mooi uitgelicht. Bij Van Gogh is ze wat meer in zich zelf gericht en minder van dichtbij geschilderd. Ook hij gebruikt kleurencombinaties die hij vaker inzette: het groen van haar rok tegenover de rode achtergrond. Contrastrijker kan het niet.

Dezelfde vrouw door twee verschillende schilders geportretteerd. Dan kan het haast niet anders dat ze aan dit werk begonnen, toen Gauguin bij zijn vriend in Arles op bezoek kwam.
De dame is Madame Roulin, de vrouw van de postbode en het echtpaar woonde in dezelfde straat als Van Gogh. Van Gogh heeft haar meerdere malen geschilderd en ze staat bekend als La Berceuse. Beiden schilderijen hangen trouwens in de VS: Gauguin in Chicago en van Van Gogh in Saint Louis.

Een versie die in het Van Gogh Museum hangt.