Paulien recept III

Niet erg handig als je moe om zes uur thuis komt en je geen frituur hebt, vol met kleurstof maar wel erg leuk: gekleurde kroepoek. En kinderen zijn er gek op. Te koop in de toko of tropische winkels.

Doe de kroepoek in een frituur met hete olie of één voor één in en een wok met een laagje hete olie. Schep ze eruit als ze omhoog komen. Uitlekken en beetje zout erover.

Buiten- en binnenkant

Twee tentoonstellingen van twee vrouwen. De één 40 en de ander 79. Beiden weten op een mooie manier een eigen wereld in een witte doos te creëren, maar daarmee houden de overeenkomsten op.

Eerst bezocht ik de tentoonstelling van de Japanse Yayoi Kusama in Museum Boymans. Ik ken haar van de kunstgeschiedenisboeken waar ze zelf in haar eigen spiegelinstallatie staat. In de jaren zestig werd ze bekend met haar op-artachtige installaties. Ook speelde en speelt zelf mee in haar happenings/performances: ooit in hotpaints met overal stippen net zoals haar gemaakte omgeving of op oudere leeftijd waarbij ze zich met bloemen tooit en de laatste bloem in haar mond stopt. Met ritme, herhaling,reflectie weet ze de bezoeker te verleiden tot prachtige ruimtelijke ervaringen die nu weer helemaal hip zijn, maar de bezoeker komt zichzelf we voortdurend tegen. Het is aangenaam, maar blijft het toch een beetje buitenkant?

Anders, totaal anders is de tentoonstelling van de Nederlandse Karin Arink in het Schiedams Museum. Ik was een paar jaar niet meer in dit museum geweest, maar wat is het prachtig verbouwd.
In haar werk gaat het juist niet over buitenkant, maar vooral over het innerlijke. Hoe ze het lichamelijke ervaart. Soms is het lichaam naar buiten gericht of heel erg in zichzelf gekeerd. Het is verstrengeld met de ander of het is een plek voor de ander. Lichamen van stof, keramiek, was, brons en vooral van stof. Meestal zonder hoofd. Kwetsbare lichamen.

Het leven van Pi

Het leven van Pi van de Canadese schrijver Martel is een prachtig boek. Over India, over god & goden, over overleven op zee en vooral over overleven met een tijger op een kleine reddingsboot. Het stond al lang op mijn verlanglijstje, maar nu eindelijk in een ruk uitgelezen. Het mooiste is als je ook de epiloog leest, dan weet je dat er meer waarheden zijn. Wat is waar en wat niet? VPRO schonk er aandacht aan.

Naar het wad

Morgen weer naar het wad. Als we de kangoeroes zien, zijn we er bijna.

De schaduwen van Boltanski I

In museum De Pont zag ik tot mijn plezier er één en thuis vond ik er ook een ansichtkaart van: de schaduwen van Boltanski (foto van Abbemuseum). De Franse kunstenaar Boltanski maakt al jaren indringende installaties met stof, licht en foto's. Hij maakt ook regelmatig fragiele werken die nauwelijks tastbaar zijn: les ombres. Met hulp van ijzeren of koperen figuurtjes, kaarslicht en soms nog een ventilator, brengt hij figuren op de muur tot leven. Boltanski gaat op zoek naar een moment uit het verleden, naar iets dat al voorbij is.

VPRO Ram maakte een paar jaar een prachtige documentaire over zijn werk en ging op zoek naar een installatie in Parijs die er wel was, maar niet of nauwelijks te zien is.

Op Boltanski kom ik nog wel eens een keer terug.

De mandarijn van Louise Bourgeois

Ik heb gisteren bijna de hele aflevering van Zomergasten met Annemarie Prins gezien. "Een maf mens", zegt ze zelf. Ze liet een prachtig fragment zien van de stokoude beeldhouwster Louise Bourgeois, die nog steeds actief is.

Louise tekende op een mandarijn, pelde hem en vertelde over een pijnlijke jeugdherinnering, hoe haar vader zelf de vrucht pelde en sneerend zei dat de mandarijnenschil (met het hart als een soort piemel) van binnen zo mooi was en dat het jammer was dat zij niet zo was. De pijn die ze toen voelde, was vijftig jaar na data nog even sterk alsof het gisteren gebeurt was. Een aangrijpend fragment.

Kids naar De Pont Museum

Kinderen kun je prima meenemen naar hedendaagse kunst. Ze vinden het leuk om een filmpje te zien of in een kunstwerk te lopen. Bovendien heeft bijna ieder museum nu wel iets van een speurtocht. Dus op naar De Pont in Tilburg met drie kids.

Ik vond het zelf leuk om de tijdelijke installatie van Marc Mulders en Claudy Jongstra te zien: lange zijde/wollen draperieën op kleur gegroepeerd in drie halve cirkels met daartussen op de grond glas in lood en tekeningen van de Tilburgse schilder Marc Mulders. Het koele harde glas, schel belicht tegenover warme stoffen met een wat een serene uitstraling. Een mooie combinatie!

De kinderen voelden zich meer thuis in het glazen werk van Dan Graham en telden "de tietjes" van de marsmannetjes van Thomas Schutze. Maar het allermooist vonden ze de nagebouwde klokkenwinkel van Job Koelewijn, waar de wijzers van de klokken niet bewogen, maar de winkel zelf!